حمله عراق به کویت

استفاده از این مقاله تنها با ذکر منبع "وبلاگ دیپلمات" مجاز می باشد.


مقدمه

پایان جنگ عراقعلیه ایران همراه بود با بروز تنشی جدی در روابط عراق با کویت. دلیل حمله‌یعراق به کویت بدهی 30 میلیارد دلاری عراق و تلاش‌ صدام برای بازسازی اقتصاد عراقبود که در جنگ تحمیلی علیه ایران نابود شده بود. صدام معتقد بود چون جنگعلیه ایران به سود کشورهای عربی حوزه خلیج فارس بود، دول عربی باید بدهی 30 میلیارددلاری عراق را ببخشند؛ کویت زیر بار نرفت و این امر همراه با سابقه‌ی درگیری‌هایارضی، تشنج با کویت را تا حد جنگ و حمله‌ی نظامی بالا برد.

صدام که در پیجمع‌آوری پول برای ساخت مجدد عراق بود، به کشورهای صادرکنند‌ه نفت فشار آورد تا کمیاز تولید خود بکاهند تا قیمت نفت بالاتر رود. کویت از کاهش تولید نفت سر باز زد.  این کشور همچنین پیشگام کشورهای مخالف کاهش تولید نفت در اوپک شد. کویت مقادیرزیادی نفت استخراج می‌کرد تا بهای نفت را پایین نگه دارد، در حالی که عراق برایبازپرداخت بدهی‌های خود نیاز به فروش نفت به قیمت بالا داشت. در همین زمانبود که صدام مخالفت خود را با خطوط مرزی عراق-کویت نشان داد. دلیل او این بود کهاین وضعیت باعث جدایی عراق از دریا می‌شود. ملی‌گرایان عراقی نیز دست‌کم به مدت نیمقرن بر این نکته پافشاری می‌کردند که کویت از دیرباز بخش لاینفک عراق بوده و تنهازمانی موجودیت مستقلی پیدا کرده که امپریالیست‌های بریتانیایی اراده کرده‌اند. ذخایر نفتی کویت نیز خود باعث افزایش تنش در منطقه بود. این ذخایر تقریبابا ذخایر نفت عراق برابر بودند.

شروع جنگ

در ساعت 2 نیمه شب به وقت محلی در تاریخ دوم اگوست 1990 ، زبده ترین نیروهای گارد ریاست جمهوری عراق (شامل لشگر یکم حمورابی ،لشگر دوم مدینه المنوره،لشکر سوم مکانیزه توکل علی الله و لشکر ششم موتوریزه بخت النصر) و نیرو های ویژه ارتش عراق هجوم به خاک کشور پادشاهی کویت را آغاز کردند

نقش محوری و اصلی ارتش بعثی عراق را در این هجوم کماندوهای آن بر عهده داشتند که بوسیله هلیکوپتر و قایق برای حمله به شهر کویت وارد خاک کویت شده و سایر نیروها نیز اقدام به تصرف فرودگاهها و دو پایگاه هوایی کویت نمودند

ارتش عراق برای حمایت از این واحد های عمل کننده خود اقدام به گسیل نمودن یک اسکادران هلیکوپتر میل 25 ،تعداد زیادی هلیکوپترهای ترابری میل 8 و میل 17 و یک اسکادران هلیکوپتر بل 412 برای پشتیبانی نیروهای خود نمود. مهمترین ماموریت این هلیکوپترها نقل و انتقال و پشتیبانی از کماندوها در شهر کویت و سپس پشتیبانی از واحد های زمینی پیشروی کرده در خاک کویت بود

نیروی هوایی ارتش عراق در آن مقطع دارای حداقل 2 اسکادران سوخوی 22، یک اسکادران سوخو 25، یک اسکادران میراژ F1 و 2 اسکادران میگ 23 بود. ماموریت اصلی نیروی هوایی عراق در آن برهه کسب برتری هوایی در برابر اندک حملات و مقاومت های محدود جنگنده های نیروی هوایی کویت که از دو پایگاه هوایی موجود در خاک خود حملاتشان را علیه متجاوزان انجام می دادند می شد. نیروی هوایی کویت در آن زمان شامل چندین فروند جنگنده میراژ اف 1 و جنگنده داگلاس اسکای هاوک می گردید

A-4KU Skyhawk های نیروی هوایی کویت 


با وجود گذشت بیش از سه ماه از تهدیدات و خط و نشان کشیدن های صدام برای کویت،مقامات کویتی تهدیدات او را جدی نگرفته و ارتش خود را به حالت آماده باش در نیاورده بودند و در زمان حمله ارتش صدام کاملا غافلگیر گشتند.ارتش کویت نخستین نشانه های حمله نیروی زمینی عراق را زمانی دریافت که یک دستگاه رادار هوایی ارتش کویت(بالون) حرکت یک ستون زرهی ارتش عراق به سمت جنوب را کشف کرد

نیروی هوایی ،زمینی و دریایی کویت از نخستین ساعات حمله شروع به مقاومت در برابر ارتش بعثی نمودند، اما از لحاظ تعداد نیرو و تجهیزات در برابر ارتش بعثی به شدت ضعیف بودنددر عمق خاک کویت، تیپ 35 ام از لشگر زرهی کویت که مجهز به تانکهای چیفتن، بی ام پی و توپخانه سنگین بود توانست با ایجاد درگیری، پیشروی نیروی زمینی ارتش عراق در منطقه الجهرا در غرب شهر کویت را کند نماید که این درگیری به جنگ پل ها شهرت یافته است. اما در جنوب لشکر 15 ام ارتش کویت به سرعت به سمت جنوب و به سمت مرزهای عربستان سعودی عقب نشینی نمود تا از تیررس نیروهای عراقی در امان باشد

نیروی دریایی کوچک و ضعیف کویت که تنها مجهز به چند فروند قایق موشک انداز بود در اثر حملات هوایی جنگنده های عراقی نابود شدند

نیروی هوایی کویت نیز با دشمن درگیر و چندین سورتی پرواز را علیه نیروهای عراقی انجام دادند.این نیرو در خلال عملیات نیروی هوابرد عراق بر فراز شهر کویت حملات زیادی را علیه نیروی زمینی عراق انجام داده و تلفات زیادی را بر آنان وارد ساخت. اما نهایتا در حدود 20 درصد از جنگنده های نیروی هوایی کویت یا نابود شدند و یا به تصرف ارتش بعث درآمدند و 80 درصد باقیمانده نیز برای جلوگیری از تلفات بیشتر به خاک عربستان سعودی و بحرین گریختند.این حجم از فرار هواپیماهای نیروی هوایی کویت به حدی بود که بسیاری از آنان به دلیل ترافیک شدید در باند پروازی پایگاه مجبور به برخاستن از بزرگراههای مجاور پایگاه هوایی خود شدند

این جنگنده ها بعد ها به همراه نیروهای ائتلاف در عملیات آزاد سازی کویت به ایفای نقش پرداختند.اما تا قبل از شروع عملیات آزاد سازی کویت در غالب "نیروی هوایی کویت آزاد" به همراهی نیروی هوایی عربستان در گشت زنی هوایی در مرز های جنوبی عربستان با کشور یمن می پرداختند

ارتش عراق به منطقه ای ساحلی در شهر کویت(Dasman) که کاخ امیر کویت در آن واقع بود حمله نمود. گارد سلطنتی کویت که مجهز به تانکهای M84 بود و همچنین توسط نیروهای پلیس محلی حمایت می شد اقدام به دفع حمله نیروهای ویژه تیپ هوابرد ارتش عراق نمود.اما سرانجام با ورود تکاوران نیروی دریایی ارتش عراق این منطقه سقوط کرد.گارد سلطنتی و همچنین گارد ملی کویت بعد از سقوط منطقه بار دیگر به نیروهای عراقی حمله ور شدند اما موفق به آزاد سازی آن نشدند و با وارد شدن تانکهای گارد ریاست جمهوری عراق به شهر و چندین ساعت نبرد سنگین موقعیت اشغالگران عراقی در شهر تثبیت شد

تانکهای M84 ارتش کویت 


همزمان با سقوط شهر کویت ، امیر کویت جابر الأحمد الصباح به بیابانهای عربستان گریخت.او برادر کوچکتر و نانتی شیخ فهد الأحمد الجابر الصباح بود.  شیخ فهد الأحمد الجابر الصباح کسی بود که در زمان حمله نیروهای متجاوز عراقی به منطقه (Dasman) اقدام به دفاع و دفع حملات عراق کرده بود و توسط عراقی ها کشته شد وعراقی ها جسد او را بر روی یکی از تانکهای خود بستند.

پس از فتح کویت ، صدام علاء حسین علی را به عنوان دست نشانده خود در کویت بر سر کار گمارد، ولی در حقیقت علی حسن المجید التکریتی معروف به علی شیمیایی کویت را اداره می نمود

در زمان حمله‌ی ارتش عراق به کویت،جنگنده‌های عراقی اهداف مورد نظرشان را در پایتخت کویت مورد هدف قرار دادند ونیروهای ویژه‌ی عراقی در وزارت دفاع و کاخ امیر کویت مستقر شدند. جاده‌ها در کویتمسدود شده بود و غارت اموال عمومی این کشور ثروتمند به امری متداول تبدیل شد.

بعد از جنگ

حمله عراق به کویت باعث صدور محکومیت‌های گسترده و قاطع از طرف رهبران جهانشد. شورای امنیت سازمان ملل در جلسه‌ی فوق‌العاده‌ای خواستار خروج فوری وبدون قید و شرط نیروهای عراقی از کویت شد. این در حالی بود که مقامات عراقهشدار داده بودند اگر هر کشوری قصد داشته باشد حمله‌ی عراق به کویت را به چالشبکشاند، کویت را به قبرستان تبدیل خواهند کرد.

مارگارت تاچر، نخست وزیر وقتانگلیس حمله‌ی ارتش عراق به کویت را غیر قابل قبول توصیف کرد. جورج بوشپدر، رییس جمهور آن زمان آمریکا نیز این حمله را محکوم و آن را یک اقدام تهاجمیآشکار از طرف عراق توصیف کرد. این در حالی است که گزارش‌هایی وجود داردمبنی بر اینکه آمریکا از حمله‌ی عراق به کویت اطلاع داشته و با عدم مخالفت خود بااین حمله به نوعی به آن چراغ سبز نیز نشان داده است.

صدام در تاریخ 25ژوئیه 1990 (نزدیک به یک هفته قبل از حمله) طی یک ملاقات اضطراری با آوریل گلاسپی،سفیر آمریکا در عراق تمایل خود را برای ادامه‌ی گفت‌وگوها با کویت بر سر اختلافاتموجود ابراز داشته بود. دولت آمریکا در این میان اعلام کرده بود که آنها نسبت بهاختلافات مرزی عراق و کویت بی‌طرف می‌مانند و خود را وارد ماجرا نخواهند کرد. در زمان این حمله کویت خواستار کمک‌های بین‌المللی به این کشور شد اما درآن برهه‌ی زمانی پیشنهاد اقدامی نظامی از طرف غرب علیه عراق وجود نداشت.

حمله به کویت توسط عراق و اقدام پس از آن آمریکا و متحدانش علیه عراق که بانام "جنگ خلیج فارس" شناخته شده است، یک مناقشه‌ی بزرگ میان کشور عراق و کویت بودکه باعث شد کویت هفت ماه توسط نیروهای عراقی تصرف شود و این امر باعث دخالت مستقیمنظامی توسط نیروهای تحت امر آمریکا شد. اهمیت این جنگ از آن جهت درخور تاملبوده است که برخی از تحلیلگران سیاسی وقوع آن را به عنوان یکی از نقاط عطف تداومحضور نظامیان سایر کشورهای جهان از جمله آمریکا در خلیج فارس برای سال‌های متمادیذکر کرده‌اند. آن‌چه که بدیهی است این است که خلیج فارس، جدای از منابع سرشاراقتصادی‌اش، همواره به عنوان عرصه‌ی سیاسی مناسب و ارزشمند برای بسیاری از کشورهایاروپایی و غربی از جمله آمریکا بوده تا فرصتی برای به نمایش گذاشتن قدرت سیاسی‌شانداشته باشند.

تهاجم عراق به کویت با تحریم‌های اقتصادی سازمان ملل علیه عراق همراه بود ودخالت نظامی بین‌المللی در ژانویه 1991 آغاز شد که باعث پیروزی‌های گسترده براینیروهای ائتلافی شد، به طوری که این نیروها توانستند با کمترین تلفات نیروهای عراقیرا از کویت خارج کنند. هم‌چنین در همین جنگ بود که عراق موشک‌هایی را علیهاهدافی در عربستان و اسراییل شلیک کرد. اقدامات نیروهای ائتلافی در زمانعملیات "طوفان صحرا" در 17 ژانویه 1991 آغاز شد و 34 کشور نیروهایی را به منطقهاعزام کردند. این در حالی بود که چند ساعت پس از حمله عراق به کویت، مقاماتآمریکایی از شورای امنیت سازمان ملل درخواست کردند که نشستی فوق‌العاده در مورد اینحمله برگزار کند. شورای امنیت سازمان ملل نیز در قطعنامه 660 ضمن محکومکردن حمله عراق به کویت خواستار خروج فوری نیروهای عراقی از این کشور شد.

در سوم آگوست نیز اتحادیه‌ی عرب قطعنامه‌ای را در این اتحادیه تصویب کرد. در قطعنامه‌ی اتحادیه‌ی عرب حل این مناقشه‌ در این اتحادیه خواسته شد ونسبت به دخالت نیروهای خارجی در این مناقشه هشدار داده شد.

در ششم آگوستسازمان ملل در قطعنامه 661 تحریم‌های اقتصادی را علیه عراق اعمال کرد. پساز این قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل و اتحادیه‌ی عرب قطعنامه‌هایی درباره‌یمناقشه‌ی حمله عراق به کویت صادر کردند. یکی از مهمترین این قطعنامه‌ها، قطعنامه‌ی678بود که در 29 نوامبر 1990 صادر شد که در آن ضرب‌الاجل 15 ژانویه 1991 را برایخروج نیروهای عراقی از کویت تعیین کرد. بسیاری از کشورهای جهان از جملهآمریکا، استرالیا، انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا، کره‌ی جنوبی، اسپانیا و حتییونان، افغانستان و مراکش نیز نظامیانشان را به این جنگ اعزام کردند. آمریکا خود بهتنهایی نزدیک به ‌700 هزار نظامی به منطقه اعزام کرد و این در حالی بود که سایرکشورهای شرکت کننده در این جنگ تنها ‌160 هزار نظامی به این منطقه اعزام کردند کهبه تنهایی ‌24 درصد از کل نیروهای موجود در خلیج فارس را تشکیل می‌دادند. اهمیتی که این جنگ برای کشورهای شرکت کننده در آن داشت، آنها را واداشت تاپیش از آغاز آن، متعهد شوند تا هزینه‌های هنگفتی را در این خصوص صرف کنند؛ از جملهاز سوی کویت، عربستان و سایر کشورهای حوزه‌ی خلیج فارس و آلمان و ژاپن که در مجموعنزدیک به ‌70 میلیارد دلار در این جنگ هزینه شد.

پس از پایان جنگ خلیج فارسبسیاری از کشورها درخصوص تعدیل نیروهایشان

/ 2 نظر / 634 بازدید

بازتاب جنگ خلیج فارس در ایران را به همراه مستندی منحصر به فرد از انتفاضه شعبانیه تهیه شده توسط سپاه بدر بیش از 4 ساعت فیلم مستند در اینباره را می توانید از اینجا تهیه کنید . http://netkar.ir/shop/index.php?option=com_virtuemart&view=productdetails&virtuemart_product_id=50&virtuemart_category_id=27&Itemid=186

فهیمه

مطالب کامل وزیبایی بود ممنون من استفاده کردم